Daniel-Nederland

Fam. Vermaas/overledene/vrienden in Rotterdam

2005-11-20T12:01:00.000+01:00

Nou, tijd is gevlogen en het is al nu zondag. Sinds mijn laatste uitgave ben ik in veel plaatsen in Nederland geweest: Purmerend, Amsterdam, Rotterdam en Breda, niet per se in deze orde, maar dit zijn de orde van afstand, en Breda was het verste, bijna België. Ik ben er geweest precies na mijn laatste uitgave.

Ik was nog reisbegeleider toen ik de familie Vermaas kennismaakte
en ik had mijn vriend al gekend en ik zat in het proces om hier aan te komen. Later bij het op één na de laatste jaar, wist ik veel geld te verdienen door het werken met Nederlandse toeristen en bijgevolg heb ik de familie Vermaas ontmoet. Zij hebben twee kinderen. De moeder is lerares dáár in Breda. Als op deze dag lag ik dienst af alleen aan hen, liet ik ze kiezen waar ze wilden eten. Ze hadden voor moqueca beslist. Het restaurant typisch van Bahia, braziliaanse muziek in achtergrond aan het spelen, gezellige kletsen, plotseling begint E. te hoesten(normaal) , en nog hoesten (niet normaal) en nog hoesten (paars worden). Hemel, wat scheelt eraan? Een typisch geval van verslikking door visgraat. Tussen het restaurant en het ziekenhuis daarna had E. zin in braken. Ze wist niet meer hoe te ademen. Lopend het ziekenhuis in, gewone bureaucratie + het feit dat geen arts kon Engels spreken en ik moest met de vertaling tussenkomen, zodat kunnen de artsen tussenbeide komen weten wat ze bij E. konden toepassen en midden van al deze ellende een endoscopie, bijna 5 uren in het ziekenhuis, hadden de artsen een lange graat als naald (van die handnaalden) verwijderd, van binnen haar slokdarm. We hadden goed geklikt vóór dit incident, maar erna kwamen we nog dichter bij elkaar. We moesten Olodum band zien en ergens een diner hebben. Ik kwam dichter bij Maarten, zoon van de stel, vind ik in principe uit het feit dat hij ook rookte en bovendien uit het feit dat hij vond dat hij verliefd was op een Braziliaanse meisje, die in hetzelfde hotel in Sauípe gelogeerd was.

En hij was ook echt verliefd. Hij is al inmiddels twee keer in Brazilië geweest om dit meisje te ontmoeten en zij al een keer in Holland. Nu komt ze opnieuw, in januari geloof ik, en daarna gaan ze trouwen. En ik ben geen reisbegeleider meer, de wereld draait door... Toch vond ik het super om de Vermaas weer te zien na zo lang video's en foto's zien, waarin ik sta en dat wist ik niet meer. Lekker middagje in Breda.

Volgende dag ging ik met Peter naar Purmerend, om de film Flightplan te kijken, met fantastische Jodie Foster, terug, ik heb haar vreselijk gemist, met zo?n vrouwelijke, toch niet breekbare gedrag. Ik ging naar de film voor Jodie en niet zo voor het hoofdintrige ervan. Duidelijk dat het kind zou er niet doodgaan, anders een heleboel kijkers zich met de bioscoop zouden teleurstellen, maar mag ik eens iets zeggen? De film is prima, er hangt iets leuks in de lucht die Jodie x Jodie is. Als het een andere actrice had, zou het niet deugen.

Ik heb de week gesloten met de zaak van het moord van het Braziliaanse meisje, dat heeft terugslag overal in Brazilië gehad (vooral in Macaé), maar helaas niet in Nederland. Ik ben in de begrafenis van het Braziliaanse meisje, Sandra Asta Leoni, geweest op woensdag, eerst uit solidariteit waaraan wij allemaal Brazilianen zijn en tenslotte uit nieuwsgierigheid, daar vond ik dat ik zou er beter begrijpen wat er in de dag van de misdaad , 8 November voorkwam. Toch heb ik niks ontdekt meer dan wat ik al wist, slechts hoorde ik geruchten aan het lopen over wat er gebeurd kon hebben en overigens heb ik vele Brazilianen ontmoet die hier wonen.

Het was bloedkoude, en we moesten er allemaal aan de buitenkant op wachten voor half uurtje, onder koude regen en wind, totdat onze beurt er kwam, de beurt van de nieuwsgierige bezoekers. Toen we opgeroepen werden , gingen we naar de kapeel, waarin lag het lijk van Sandra, vele foto's en bloemen omheen boven de vlag van Brazilië, op haar lijk. Zoals iedereen het weet, werd haar gezicht misgevormd door het geweld dat ze ging onder en haar familie moest haar lijk door middel van een bassleutel taptoe onder haar nek identificeren. Langzamerhand heb ik de verschillende personen in de begrafenis opgemaakt. Haar man, Sergio, in zwarte pak en witte gympjes aan, viel vooraan op. Haar neef heeft de toespraken ingeleid, in het Nederlands en in het Portugees en vroeg de aanwezigen geduldig te wachten. Sommige mensen, die het meisje kenden, hadden er ook een beetje gesproken. Sommigen tussen snikken en tranen en een bemoeilijkte stem. Tranen die belemmerden de toespraak uit te lezen. Tussen een toespraak en de andere, speelden ze populaire Braziliaanse muziek, de lievelingnummers van Sandra.

Wat heeft me er het meest ontroerd was de toespraak van haar moeder, die door een andere verouderde vrouw werd gehouden, die vloeiende Nederlands en Portugees sprak. Ik heb geen camera meegebracht voor foto's en/of filmpjes, omdat ik niet eerbiedig vond , toch vlogen er camera's op. Maar het beste opnametoestel is ons geheugen, toch? Onuitwisbaar binnen ons blijft het en voor altijd duurt. Luister eens!

Sandra Asta Leoni. Sterke naam. Naam van een strijder. Sandra betekent beschermer. Asta komt af van Anastacia, die verrijzenis betekent. Het betekent dat Sandra is nu in een nieuw leven geboren. Haar vader, een Nederlander en haar Braziliaanse moeder hebben Sandra in Macaé opgevoed. Ze had een passie: muziek. En toen werd haar leven voltooid met dat van Sergio, die dezelfde passie voor muziek en muziekinstrumenten deelde, zoals bas, berimbau, enz. Sandra heeft haar uiterste best gedaan om af te studeren, maar als ze had het altijd bang voor het geweld in Rio geweest, besliste ze naar het land van haar overledene vader te verhuizen en samen met haar man er aanpakken. Helaas wist het geweld van Brazilië haar in Nederland vinden. Ze heeft haar uiterste best gedaan met zo?n opoffering om Nederlands te leren en een baan te vinden, maar onder zo?n onzinnige manier dood te gaan. Sandra, we missen je vreseljik, waar je bent dan ook, je vrienden en familie en Brazilië zijn op dit ogenblik met hun geest naar jou en jouw vrienden en familie in Holland gericht. We houden van jou.

In de toespraak van haar neef, ging hij tussen een en andere strofe, over hoe hij aan haar herinnerde: Vandaag maakt Sandra geen zorgen. Zijn toespraak was alleen in het Nederlands gehouden en ik leidde mezelf af. Een ander stukje dat heeft me diep geraakt, was dat van man van het overledene meisje die om de doodskist heen liep, een berimbau aan het bespelen. Later hield hij het op, op de muur steundde en begon te huilen. Na drie kwartier, begon het deel van het afscheid nemen en met de familie condoleren, we liepen om de doodskist heen en richtten naar de familie. Ik helsdde de man van Sandra om en wenste ik hem sterkte. Later, naar haar moeder. Ze zei dat voelt zich zo ontroerd om zo Brazilianen er te zien, dat haar dochter was niet alleen en dat iedereen maakte er zorgen over. Haar klasgenoten waren er allemaal aanwezig. Veel Brazilianen van deze kant hier, die ik ook weet, waren er ook.

Tot aan wat ik weet, werd haar lijk op dezelfde dag gecremeerd, maar later wordt het naar Brazilië teruggebracht. Maar ik weet uit gezaghebbende bron dat het proces van overdracht van lijk of as, een beetje ingewikkeld is en vergt tijd, opdat de familie een tijdje in Holland moet doorbrengen, totdat alles opgelost wordt.

En van droevige naar blije onderwerpen veranderen, laatste vrijdag ben ik met mijn Braziliaanse vrienden in Rotterdam geweest. Heel bijzonder, omdat ik was nog nooit in Rotterdam geweest. Ik moest heel veel instuderingen zo op het eerste ogenblikje maken maar ging er alles wel. Ik verliet Peter thuis alleen en ging af op het zuiden van Nederland. Op hete kolen gezeten, (ik ben een beetje plattelandjongen en ik reis lange afstanden nooit). Ik denk dat we hadden laatst bij een verjaardag elkaar ontmoet. En het was onvergetelijk.

Vandaag, zondag heb ik op De Telegraaf gelezen: Bloedbad in café?in Rotterdam. Ik hoop dat dit bad in een plaats heel ver weg van waar we zaten was. Ik zit nog geroerd over de naam geweld. Ik hoop dat jullie van deze uitgave hebben gehouden. Griekenland komt nog wel. Drukke week voor me, met veel huiswerk en zo?n vreselijk koude weer maakt alles nog trager, maar ik maak hier mijn belofte. Groetjes, prettige zondag en week vol van vrede.

doodverklaring en politie

2005-11-12T09:02:00.000+01:00

Mijn post begint met een aantekening van overlijden ons door de lerares gisteren vermeld, toen wij afscheid van elkaar namen en aan elkaar een prettige weekend wensten. Een meisje, (ik zeg liever haar naam niet omdat ik de geïmpliceerde omstandigheden nog niet weet) waarschijnlijk Braziliaans, van 28 jaar en met ons mee in Horizon College gestudeerd, werd op woensdagochtend vermoord door iemand met wie ze `op kamers ' woonde. Ik kende haar niet omdat ze ?s avonds studeerde. Tuurlijk, valt er zo?n afschuwelijke ding in ieder geval, maar als het onderwerp verspreidde, kwam de informatie alle hoeken van wie haar wel kende en ik werd verward wat betreft mijn gevoelen. Alles wat aan de naam van Brazilië en Braziliaans gaat, zolang ik braziliaan ook ben, aan mij gaat. Één stukje van informatie is dat ze Nederlandse was. Nederlandse? Maar ik heb Braziliaanse gehoord. Ook Braziliaan. Dubbele nationaliteit? Min of meer. Haar ouders zijn Nederlanders. Och, is dat zo? Jawel, maar zij wonen in Brazilië. Wat zeg je? Ze was dochter van Nederlanders die naar Brazilië trokken. Holambra, Nederlandse colonie? Nee. Of haar ouders Nederlanders zijn, spreekt ze toch waarschijnlijk Nederlands als tweede taal? Nee. Hoezo? Niemand kan het verklaren. Het was al vrijdag toen ik dat hoorde, het was heel koud en iedereen wilde gauw naar huis gaan. Dicht bij de kantine ligt er een blad met kaarsen in hulde van haar die dat dit leerling is op woensdag overleden verklaart. Wie heeft haar vermoord? Het schijnt een ex-vriend te zijn. Hoezo? Niemand weet het. Hoe was dat nou? Wurging. Hoe weten ze dat hij de moordenaar is? Hij werd op heterdaad betrapt en is opgehouden. Heeft hij het bekend? Niemand weet het.

Vreemd, hè?

Wel een feit is dat ze om haar leven kwam en iedereen op school weet het. Wie heeft het aan het school meegedeeld is een andere mysterie. De ouders en broer van de jonge vrouw zijn deze weekend uit Brazilië gekomen om de begrafenis te behandelen. De begrafenis heeft nog geen vaste datum te wijden aan de duistere omstandigheden , toch is de voorspelling dat het komt op dinsdag in Amsterdam voor. Vera, de Braziliaanse van mijn groep komt mee en nodigde me uit om mee te gaan. Voor iedereen gaan we allebei uit solidariteit. Ik ga uit nieuwsgierigheid. De nieuwsgierigheid verteerd me. Ik ga een exclusieve uitgave ervan publiceren zodra alles gebeurd is.

Deze valt op een koude week voor Holland in alle opzichten. Er waren 4 liquidaties in Amsterdam. Dit is een record voor Holland. Er vallen doden overal ter wereld om de zoveelste mogelijke en gekke redenen. Toch is het kwartje deze week mij gevallen dat Holland niet zo veilig is als ik had me van overtuigd. In vergelijking met Salvador van Bahia, is het hartstikke veilig hoor, toch overal blijkt er mensen te zijn die full-time voor de vreesindustrie werken. Wat afschuwelijk voor Holland, hoor! Ik had er zolang nodig om aan de glasvensters aangewend te worden die me zo breekbaar zonder hekken lijken te zijn. Och, Daniel, dit is Holland, is hier toch veilig! Hoe veilig ook alweer? Nog een ander lerares van mij, Loes, heeft haar huis laatste weekeinde ingebroken. Juist de dag toen haar man vergat de deur op slot te doen en ze was niet ?s nachts opgestaan voor een glas water naar gewoonte , wordt het huis ingebroken. Zij hebben geen één woord gehoord. Ze werden weggebracht van hun TV, videorecorder, DVD, telefoon, sieraden, andere huismiddelen, fiets van haar man en de autosleutels. En de auto zelf, zeg maar. Nederlanders hebben zo?n indrukwekkende kalmte: tijdens de lerares over het onderwerp ging. Joh, de verzekering betaald wel, hoor. Goed dan. Nou, nederlanders leven niet in zo?n trauma als een Braziliaan. Niet zelf onder 0, 05% vrees dat de mensen in Brazilië hebben. Toch wat voor een gevoel moet het zijn ochtends op te staan en jou hele huis in de war vinden, jou bezittingen er niet meer, een fotolijsting van u en iemand van wie je houdt, op de grond kapot. Iemand die niet alleen maar jouw huis ingebroken heeft, maar ook jouw privacy, jouw recht om thuis met rust te zitten. Ik voel me misselijk ervan. Toch wie is daar onschendsbaar? Deze lerares van mij woont in geen groot stedelijk centrum, maar wel in Edam, een begraafplaats, zeg maar, 20.000 bewoners hoogstens en toch...

Mijn mening over het Nederlandse politie is een beetje veranderd. Het is beter dan het Griekse politie, dat wreed is. Wel eens (ik ga u erover later vertellen op het verhaal van Griekenland) reden Peter en ik van een stad naar een andere toen een dikke/dikbuikige agent heeft ons laten stoppen, zo?n gekke gebaren te maken. Wij stopten en mijn vriend zei : We?re Dutch! e de politieagent gewoon mompelde wat
onverstaanbare woorden aan de oren van de menselijke wezens. Op geen moment zei of ` mompelde ' hij zoiets als: Morgen, mijnheer, uw rijbewijs alstublieft! Of minstens: Uw rijbewijs, oen! Peter heeft hem z?n rijbewijs uit eigen conclusie overhandigde. Hij stopte ineens iemand precies achter ons en deze mens kwam de auto uit zo woedend en begon tegen de politieagent te spreken. Peter vroeg: Kunnen we nu gaan? En geen reactie. Wij konden er de hele dag stil zitten of het van dat varken dat denkt dat hij politieagent is afhangte.

Maar wat betreft het Braziliaanse politie, ga ik dit keer niet beoordelen, hoor. Een geval hier in Holland, laatst gebeurd, van een millionaire (ik heb haar naam vergeten) die ontvoerd werd. Na een paar dagen hebben de ontvoerders contact gehouden en in plaats van geld, hadden zij cocaïne geëist. Juist zonder de cocaïne te ontvangen, hebben zij de vrouw ergens vlakbij Duitsland bevrijd. Het onderwerp koelde af wegens de aardbeving in Pakistan, enz., en terwijl ik nog in Griekenland was, (dag 28/10), geloof ik, hoorde ik het bericht van dat de verdachte ontvoerders in BRAZILIË werden opgepakt, door het Braziliaanse politie. Goed gedaan door de politie in Brazilië. Niet alleen uit corruptie bestaat ons politie. Dit moet Holland voor Brazilië onderdoen. Zedenles: Ik probeer een evenwicht naar mijn mening over alles dan ook te brengen, omdat ik wil niet als willekeurig beoordeeld worden. Nou hè, dit lijkt op een politieverhaal, toch?

2005-11-04T09:27:00.001+01:00

landschap rondom

2005-11-04T09:27:00.000+01:00

landschap rondom

verjaardagen

2005-10-08T09:05:00.000+02:00

Één week voor Griekenland en ik voel me juist de verpersoonlijkte luiheid. Dit was een week verjaardagen: Peter was op woensdag jarig maar wij hebben een borrel voor de vrienden op dinsdagavond aangeboden. We hebben erop tot 1,00 gedronken, ook al toen viel ik uit slaap. Ik heb Peter een nieuwe horloge geschonken, een plant en één kaart. De vrienden hadden dranken, ALLEEN dranken gebracht. Juist hebben zij zelf opgedronken. Daar hebben we al veel over besproken maar dat wordt nooit bovenmatig of vervelend om verjaardagen in Holland met degenen van Brazilië te vergelijken.

De verjaardag in Brazilië

Bij ons in Brazilië hangen er altijd vaandels, ballonen (je leeftijd maakt niet uit),een grote taart, met recht aan suikerglazuur en kaarzen en uiteraard hebben de kaarzen de twee getallen van de leeftijd van de jariger. Iedereen eet Brigadeiro ( soort gebakje met hagelslag), cajuzinho ( ook soort gebakje uit Caju, een tropische fruit gemaakt) , enz., tot wanneer we onze verjaardag liedje gaan zingen: "Gefeliciteerd zij jij, op deze lief datum, hartstikke veel geluk, nog vele jaren", dan straks wordt het sneller naar één zulke "is hogepunt, is hogepunt" (wat is dat nou?). In verschillende staten of provincies van Brazilië wordt het een beetje anders gezongen. In Bahia, bijvoorbeeld, verlangen ze het liedje met: Moge God je veel gezondheid en vrede geef, en mogen de engelen er amen aan zeggen, gefeliciteerd zij jij, gefeliciteerd zij jij, voor jouw verjaardag... Daarna met de jariger feliciteren, veel kusjes, veel muziek, straks begint iemand te dansen en coreografie uit te leren, enz. en laat biertjes komen tot het aanbreken van de volgende dag.

De verjaardag in het Land van Maurits van Nassau

Hangen er geen vaandels, ook geen ballonen maar u hebt wel een lege ruimte op de tafel om gelukwensenkaarten op te hopen. Als er geld erin zit, des te beter. Hoeft niet veel te zijn, hè? ?20 -, lijkt heel redelijk. Brigadeiros liggen er niet, cajuzinho ook niet. Trouwens, die braziliaanse suikergoed die uit glucose bestaat, bestaat zelf niet hier in Holland; maar wel gebakken, dat aan een pasteitje met slagroom gevuld herinnert. Lekker! Als jij op het wensliedje nog steeds wacht, laat maar zitten. Dat is onbelangrijk. Soms zingen ze wel, soms niet. Maar het lijkt meestal er niet gezongen te worden. De "Gefeliciteerd zij jij" hiervan heeft niets met het onze van Brazilië te maken, ook niet met de engelse Happy Brithday te maken. Zij hebben iets anders, die min of meer zo gaat: Lang zal je leven -drie keer - in ritme van volkslied gezongen en eindigt met: "In de Gloria". Net als u die dit leest, werd ik ook nieuwsgierig om te komen weten wat verdomme Glorie in de samenhang hierin betekent. Ik vroeg naar één, naar een andere, een nog naar andere, naar de Koningin, en niemand wist het. Is het misschien de buurt van Gloria in Rio? Och ja! De muziek, op z?n beste, erg zacht, hoe zeg je dat, achtergrond muziek of huismuziek . Dansen? Doe normaal, hé? Geen sprake van. Mensen zitten urenlang, letterlijk, met hun konten op de bank, op z?n beste, omdat niet altijd zijn er genoege zitplaatsen voor zoveel konten in één woning, dan moet je met krukken improviseren, ik weet het niet, ofwel op de grond zelf. En wie gaat op de grond zitten? IKKE, de jongste van de groep, ik kan er nog tegen veel slagen en ik verniel mijn rug echt wel, urenlang op een kruk zonder leun te zitten. Slechter was het toen ik niks begreep, met de gesprek kon niet meepraten, waar lachten de mensen om, totaal passief, op dit eeuwige verveling te zitten. Laatst dacht ik dat ik op de grond zou vallen. De situatie is anders nu. Nu open ik mijn mond. Ik dien de gasten wel, zo vermaak ik me dus. Dat is het, verjaardag in Holland.
Gaaf, hé? Aaaaaaaaaaaaaaah, wat slaaperig...

Gisteren hadden we nog één, van onze vriendin Diana, uit Zwaag. Ik werk ook in de buurt van Zwaag, dus spraken ik en Peter af dat vanuit het werk, ik naar Diana direct moest gaan. Ik wilde zo zo zo zo zo zo zo zo zoveel de eerste er te verschijnen, om mij van de genant toestand van de Nederlandse formaliteit om zich voor te stellen. Het is zo: de jariger is wie mij bij de deur zou moeten ontvangen, om mij vóór de hollanders in de woonkamer te brengen en zeggen: Dit is Daniel, vaste vriend van mijn vriend, hij komt uit Brazilië en... gepalaver... gepalaver. Daarna zou ze me brengen één voor één en iedereen zegt zijn naam en ik druk zijn hand of de persoon zit, of de persoon staat geef ik drie kusjes, DRIE kusjes. Ik vond vroeger twee in Brazilië alvast teveel. Daar bekijkt iedereen aan jouw gezicht en schijnt het dat je nagekeken wordt: hmmm lelijk, hmmm mooi, hmmm niet lang, hmmm wel lang, dat weet ik niet. Ik voel me niet lekker, ik haat formaliteiten, daar ben ik hopeloos. Goed, daarna, moet ik wel specifiek zijn over wat wil ik drinken: witte, rode of rosé wijn, koffie of sinaassappelsap. Het eten is self-zervice, net zoals in Brazilië. Normaal zijn de hapjes kaas en koekjes en salami die op de tafel voorschosteld worden, omdat de hoofdtafel al bezig met de kaarten van Gefeliciteerd (Gelukwensen) met biljetten van ?20- staat. Och, bloemen, bloemen, veel bloemen, likt op een begrafenis.

Volgende jaar wordt mijn partner 50. 50 jaar in Holland lijkt een heel bijzonder datum te zijn. Anders dan in Brazilië, hier de ouder u wordt, de meer waarde krijgt u. Bij de 50te verjaardag heeft het een ietsje bijzonder. De familie van de jariger hangt poppen voor deur van het huis (herinnert aan onze Judas, van de avond van de Dood van Christus) en deze pop hangt daar één week dus. De pop heet Abraham en de pop vrouwtje, Sara. Ergens op de bijbel staat er dat om de vijftigste verjaardag van Sara, ?zag? ze Abraham en ze beviel een kind. Deze "zag" van haar werd vernietigend. In het geval van Sara van de Bijbel, schijnt het dat ze zwanger werd, met de hulp van God, of zoiets, maar voor de nederlanders, wil zeggen, dat om 50 jaar oud zit de persoon nog heel en doet wel nog alles dat een persoon van 25 doet. Goed, daar heb ik mijn twijfels. Deze maand ben ik ook jarig, word ik 3 punt 1 en ik voel me geen jongetje meer: mijn rug is niet meer dezelfde als vroeger, ik denk twee keer voordat ik een eindje loop, de wet van de kleinste moeite is nu belangrijker dan de wet van de zwaartekracht, hoor. Ik vind dat het leven met dertig jaar begint echt wel... bij de apotheek.

Vandaag is er nog een andere verjaardag, van Jans, een andere vriend van Peter. Naar de waarheid is ze ex vrouw van een vriend van hem, Mark. Zij zijn daar met ons bij de bruiloft geweest, als zoembi?s aangekleden. Zij zijn allebei gaaf, super mensen, nog vrienden van elkaar, maar zij zijn gescheiden, de enige gescheidene stel bij de groep. Ik vind het jammer. Maar zo is het leven. Die zien er tevreden uit. Dit jaar was het de eerste jaar verjaardagen voor allebei. Zij zijn ex Jehovah?s Getuigen, net zoals ik. Jehovah?s Getuigen herdenken geen verjaardag. Slechts de dood van Jesus. J.G. geloven dat tijdens de verjaardag van Farao en Herodes Antipas, werden mensen toen opgehangen en zo vierden mensen hun verjaardagen vroeger. Zij geloven dat Jezus en en zijn discipelen vierden het niet, dat dat de dezelfde fouten van vroeger zou nabootsen en/of glorie voor zich te brengen. Als ik tegenwoordig een agnostiek ben, geen donder kan schelen, maar als ik vroeger vierde het niet, ben ik met het gevoel verbinding met verjaardagen kwijtgeraakt. Bijvoorbeeld, mijn vriend zegt: verjaardag maakt niet uit. Maar als ik door de hele dag bracht zonder hem geluk te wensen op dinsdag, gedroeg hij een beetje raar, en toen ik de trap af met de kado?s ging, zag hij helemaal anders uit. Ik bedoel, voor hem is het belangrijk dat mensen zijn verjaardag gaan herinneren. Het zegt iets, maar hij voelt iets anders. Ik niet, hoor. Als iedereen over mijn verjaardag vergeet , geeft niet, omdat de eerste die erover vergeet ben ik het. Ik herinner het alleen maar na 4 dagen.

Dit jaar, voor het eerst in mijn leven, zal ik jarig in een ander land zijn, dat geen Holland is. Wel Griekenland. Mijn verjaardag zal in de volgende dag na de reis zijn. Wij komen er op 15/10 aan en mijn aan verjaardag wordt op 16/10. Als Peter wil het vieren, doen we alsof wij in een speciale restaurant gaan eten. Maar als men voor het eerst buitenlands is, alles lijkt speciaal, we gaan doorgaans elke dag in verschillende restauranten eten, toen... Prettige verjaardag voor me. Nee, dank u wel, ik heb geen zin om herinneren dat ik in Dertiger zaak. Hebben jullie begrip van wat dit betekent? Het is wel te veel leeftijd voor éen mens. Ik was 15 jaar laatst.

Maar maakt niet uit. Van onderwerpen veranderen, het gaat goed met de inburgeringcursus. De cursus is echt goed en ik ga terug naar huis van school in het Nederlands alleen willen spreken. Ik wil Staatsexamen proeberen, alleen maar voor de grap, ik heb geen ambitie in het ogenblik, maar ik doe pas uit ervaring, zoals mensen in Brazilië de universiteitsexamen doen. Staatsexamen is precies soort examen voor buitenlanders die de taal geleerd hebben, een bewijs dat de persoon in het nederlands spreekt, goed leest en schrijven, wat volgens mij is het geval niet, maar de docent vroeg ons in de klaslokaal, wie de Staatsexamen zou doen. Alle handen waren opgeheven, behalve degene van mij. Daarna vroeg ze mij: Jij niet Daniel? Ik begon te stotteren en ik hief mijn hand op erg verlegen om naar de hoogte van allemaal. Dan zei de docent: Heel goed Daniel, ik zie dat je opgewonden bent...

Waarom heb ik het nodig om staatsexamen nu afleggen?

En tot slot, bracht de docent gisteren een interessante onderwerp naar boven. Over politiek trouwens, maar hartstikke interessant. Het ging over een tekst uit www.vpro.nl van het programma Buitenhof , waarin bespreekt de commentator Herman Philipse over Europa achter te blijven na landen die snel verrijken bij voorbeeld China en India. Nou, Holland, evenals Europa als uitbreiding, houdt zich nog gesloten aan de landen van het oostblok wegens de oude reden van het decennium 50: de westblok tegen het communisme te beschermen. Maar Europa moet spoedig bewust worden dat communisme bestaat niet meer, is geschienis geworden al heel lang, en deze landen bloeien echt wel; de overgang van communisme naar democratie was vreedzaam en nu dat ze "volwassenen" zijn, willen ze deel in de Europese Unie nemen, maar de Unie maakt het moeilijk voor deze landen. Resultaat: de economie van Holland wordt kapot, omdat de nederlanders willen ze niet toevertrouwen, ze willen niks dus.

Daar ging het onderwerp naar de moslim?s. Wat vinden jullie van je eigen landen, vroeg de docent. De Moslimmeisjes zeggen dat zij de oorlog afschuwelijk vinden. De vent uit Khurdistan ( naast mij zitten) zei dat hij een oorlogsgevangene in zijn eigen land is geweest en dat hij kon het niet meer verdragen. Alleen maar de jongen uit Egypte werd een beetje boos, dat niemand in de klaslokaal het moslimme geloof ernstig overwoog. Nou, tot zover ik in klaslokaal zie, zijn er uitzonderingen, maar wie blaast zich gewoon binnen restauranten, ze zijn het, nietwaar? En waarom gebeurt het er? Staat het op Alcoran? Ik vind van niet. Ik vond het raar mij af te leiden erover te denken. 8 maanden geleden maakte ik me zorgen of onze president in Brazilië een verhoging aan het minimumloon zou schenken en of de braziliaanse overheid er ernstige regelmaten tegen het geweld in Rio zou nemen. Nu maak ik me zorgen over of een bom in de Centraal Station kan wel eens ontploffen. Nou ja!

Dit is vast mijn laatste post vóór Griekenland, ik ben hartstikke druk. Laat je commentaren als gewoon achter. Of als iemand me wil bereiken tijdens ik in Griekenland ben, schrijf naar danielads400@hotmail.com A.U.B. Dikke kus en vriendelijke groetjes!

2005-10-01T12:56:00.000+02:00

bij een pub dan ook terecht

2005-10-01T12:55:00.000+02:00

eten bij Hoofdtoren ( ik ben er ergens)

2005-10-01T12:52:00.000+02:00

ik op IJsselmeer

2005-10-01T12:50:00.000+02:00

het vaartuig

2005-10-01T12:45:00.000+02:00

we zijn laat aangekomen

2005-10-01T12:43:00.000+02:00

de kapitein

2005-09-18T11:17:00.000+02:00

hoe de nieuwe rijbewijs zal er uitzien

2005-09-17T18:57:00.000+02:00

ik in de keuken mei 2004

2005-09-17T18:53:00.000+02:00

ik in de keuken vandaag

2005-08-28T17:06:00.000+02:00

jawel, een echte foto van Stephen Baldwin en ik ( hij ziet er zo serieus uit omdat ik niet veel aandacht aan hem kon geven, hahahaha)

2005-08-22T11:00:00.000+02:00

hun serretje

2005-08-22T10:58:00.000+02:00

met z'n 4 samen

2005-08-22T10:56:00.000+02:00

hun bungalow

2005-08-22T10:54:00.000+02:00

Anna en Johan

2005-08-22T10:53:00.000+02:00

Beijerenstraat- achterstraat

2005-08-22T10:52:00.000+02:00

de zonlicht scheent tegen de bomen

2005-08-22T10:50:00.000+02:00

Foto vanuit de zolder opgenomen, op een mistige dag 's ochtends

2005-08-22T10:42:00.000+02:00

Meer foto's van Kermis in Hoorn

2005-08-22T10:39:00.000+02:00

De fuif bij Kermis vorige zaterdag

2005-08-22T10:36:00.000+02:00

plattegrond Griekenland

2005-08-22T10:32:00.000+02:00

zeekust- Nafplio

2005-08-22T10:31:00.000+02:00

Amphitheater in Epidavros

2005-08-18T09:31:00.000+02:00

selecionei as melhores fotos minhas que eu nao to doido de publicar as feias, hahahaha

2005-08-18T09:30:00.000+02:00

let op: Belgen in achtergrond hebben de sc?ne gevangen als het ware, hahaha

2005-08-18T09:24:00.000+02:00

Peter, Fe e Ronald

2005-08-18T09:22:00.000+02:00

het mens met verjaardag en ikke

2005-08-18T09:18:00.000+02:00

Fernanda's Verjaardag. Mensen aanwezig klokwijs: Peter, (Mc)Ronald ( hahaha), Adriano ( Drie), Fe ( Fernanda), ikke, Cris ( Cristina), Erik en Mark.

2005-08-18T09:12:00.000+02:00

niver de F?. Criaturas presentes em sentido hor?rio: Peter, (Mc)Ronald ( hahaha), Adriano ( Drie), F? ( Fernanda), euzinho, Cris ( Cristina), Erik e Mark.

2005-08-14T11:45:00.000+02:00

foto's op de Kermis, afgelopen week

2005-08-14T11:43:00.000+02:00

uitzicht van Hoorn, door Eye of Hoorn

2005-08-14T11:41:00.000+02:00

uitzicht van Hoorn door The Eye of Hoorn

2005-08-14T11:39:00.000+02:00

Peter z'n moeder

Daniel na Holanda

2005-08-11T09:38:00.000+02:00

O plantão do post do Daniel informa:
tô todo enrolado aqui com meu holandês porque o prazo para devolver o livro já está terminando. Tá uma agonia só. Deusa, recebi tudo seu, obrigado querida, estou entrando em contato com você em off, ok? Isso muitcho me interessa. Eliecy, não consigo abrir seu fotolog, tentei em todas as posições, pode me mandar o endereço de novo para eu linkar no meu blog. A própó, como tá a lua de mel aí em Breda? Entrou em contato com aquela minha amiga? Fê e Cris, de Rotterdam, quero falar com vósmecês no MSN, mas não consigo de jeito maneira. Cilene, que legal que vc entrevistou o Bruno. Estou doido para ler, no meu próximo post darei a ênfase apropriada. Vou lá, gente. Amanhã começo trampo novo e tá corrido o negócio por aqui. Fuuuuuuuuuuuuuuuui!

positieve saldo

2005-08-05T11:15:00.000+02:00

Groetjes, vrienden uit Brazilië en de wereld. Nu schrijf ik wekelijks, sjiek, toch? Och, dat weet ik niet, ik hou zo ervan, dan kan ik dingen best regelen en minder vervelend zijn als ik hierin schrijf. Opnieuw heb ik veel nieuwtjes.

Adviesgesprek

Ik ben hier beroemd. Nog een vergadering over beroep- en opleidingadvies tegen mij. Ik werd door een ?stoere dame?, Sopar genoemd, geïnterviewd afgelopen dinsdagochtends, en ze heeft me veel door mijn nederlands gecomplimenteerd en door ook ik alreeds aan de slag was. Ik heb de informatie dat ze me overging van gehouden: dat ik ga deel van een bevoorrechte slimme groep leerlingen nemen en dat ik heb niet zo?n klusje op dergelijke manier nodig hebben. Ze zei verder dat binnen één jaar zal ik alreeds niveau 5 volgemaakt hebben en dan kan ik mijn studie in normle karakter hier volgen, dat betekent, hogere onderwijs voor wat ik wil dan ook. Volgens mijn berekeningen, ongeveer 2010 min of meer, zal ik een diploma hebben gehaald, als dit nog mijn ambitie zal zijn. Minstens is Mevr. Sopar wel overtuigend. Inburgeringcursus begint om 7 September (geen 5, maandag) en die zult ongeveer juni 2006 eindigen. Om deze periode zal Mevr. Sopar in contact met me komen voor meer informatie over hogere onderwijs in Nederland. Sjiek, Hè? De college dat ik ga volgen Horizon heet, in een wel oude gebouw die als een school werkt langer dan een eeuw; ook hangt daar een hulde bij de gand van een docent die in Tweede Wereldoorlog doodgemaakt was (jezus).

De girorekening

Toen ik een baan kreeg, zei ik dat ik geen rekening had, en als zo?n grote idioot dat ik ben, keek ik niet uit de boom dat ik voor mezelf een giro kon wel openen. Maar wegens de wet van de kleinste moeite, gaf ik het nummer van de giro van mijn vriend uit. Wat dagen later hadden ze '' ontdekt? dat de rekening van mij moest zijn. Vandaar opende ik mijn eigen rekening in Postbank. Geld was er niet. Ik belde: nou, wat is er aan de hand? Zij hadden beantwoord: Dus, Meneer dos Santos, zit U uw eigen geld lekker te gebruiken? Aan mijn beurt: Nee hoor, waar is het? Daar zitten ze, de computer te bekijken, hier nog typen, daar nog typen, naar mijn gezicht kijken en zeggen: Spijt me, maar het geld is naar de rekening van uw partner overgemaakt. Valt mee. Niks daar ook. Wij belden opnieuw. U moet slechts nog twee dagen wachten, meneer en het geld zal in uw rekening zitten en niet in één van uw partner. Oké., dan. Volgende dag was het geld in de rekening van mijn vriend. Heeft iemand iets erover eens begrepen?

Het werk bij Stas B.V.

was uitstekend. Keihard gewerkt. Ik heb veel gesport, mijn armen zich verhardende, mijn borst heeft een leuke vorm nu. De benen juist gaan niet zo goed, hoor. Uit zo'n fietsen, heb ik de indruk dat mijn benen gescheiden werden gelijk aan koeienjongens die de hele dag op paarden blijven zitten, hahaha. Gewoon. Het best van allemaal was zonder twijfel: Nederlandse worden gedwongen worden te spreken. En niks van bedenken. Je moet zeggen van de goede woorden en geen luiheid om over de grammatica denken hebben, anders kijken de lui naar jouw gezicht en re-a-ge-ren-ge-woon-niet; bijvoorbeeld: één van mijn grootste problemen met de taal is de plaats van ''niet', ik zet het altijd in de verkeerde plaats, en ermee kunt u iets ontkennen dat niets mee te maken heeft en de zin van de uitdrukking neemt een helemaal verschillende weg. In deze laatste drie weken leerde ik waar ik rot-niet ' moet plaatsen. Ik ga niet meer vergeten. Ik kende graag veel mensen. Deze nederlanders, zoals ik in één vorige post vermeldde, hebben niets te maken met onze Nederlandse partners. Dit zijn gewone en rustige schoolverlaters, sommigen hebben de grens van Holland nog nooit overschreden. De meerderheid wordt verbaasd als zij horen waar ik woon. Ik heb nog nooit, nooit, nooit het geweten dat ik op de beste gedeelte van de stad woonde; tot vorige week althans, Holland was hetzelfd voor mij. Jammer genoeg is het werk op. Ik heb goed geld gekregen en de ervaring is alles, alles, alles. Ik heb niet doodgegaan, en de nederlanders zijn fantastisch om mee te werken; of toen bofte ik even, kwam ik pas tegen aardige mensen. Maar aan de andere kant, nu is het tijd om mezelf doen te schudden en voorbereiden aan wat er voorop komt. Ik werd op niveau 3 getest, ik ben doodbang en ik heb de boeken teruggehaald. Gelukkigmaar! Mijn nieuwe baan heet Vastenburg B. V. Zodra ik klaar met deze post ben, bel ik hem nog wel om te zeggen dat ik voor het werk beschikbaar ben. Het contract begint officieel op de 22ste deze maand, nou en? Meteen beginnen. Ook al ga ik verder als bezorger, maar ik wil gelijke tred houden ermee en het bloed niet laten koelen. Ook al valt de temperatuur stiekem neer, heeft iemand er waargenomen?

Griekenland

Griekenland werd hartstikke bevestigd. Dag 15/10, één dag vóór mijn verjaardag, reizen we eens. Wat leuk! Ik wil zon! Uit zwarte kleur word ik bleek. Wij gaan reizen naar Peloponessos. Als Peter Griekenland al kent, ditmaal wil ie weg uit toeristische plekken jagen. Niks van Athens, hoor. 14 dagen. Kunnen jullie er geloven dat ik heb nog niet bij Vastenburg werken begonnen en heb ik al twee weken vakantie? De Horizon College heeft me ook toestemming al gegeven, op een geestige email, dat ik met mijn partner kunnen reizen, er lekker lol hebben en gauw naar school terugkomen. Juist deze dingen van Holland die me heel tevreden maakt, ondanks alles.

Kermis in Hoorn

bestaan die feestdagen op alle Nederlandse steden? Sindsdien ik uit Brazilië kwam, spreken mensen heel opgewonden over Kermis. Juist omdat de indruk dat een Braziliaan ervan heeft is dat het circus is op de stad aangekomen '. In het centrum van de stad is een mini achtbaan (het is echt geen Walibi), een reuzerad, dodgem wagentjes en simulators. en heleboel caravans zitten geparkeerd sinds vorige week op een openbaar parkeerterrein naast de treinstation, sommige vrachtwagens, die op de grote dag wachten. Iedereen schijnt wel opgewonden. Ik heb liever geen flinke verwachtingen van de manier hoe nederlanders plezier hebben, omdat ik weet dat de mogelijkheden om me teleur te stellen enorm zijn. Goed dan. Zaterdag begint het en duurt één week. Morgen kunnen we er vast niet gaan, omdat we War of the Wooooooooooooooooorlds gaan kijken. Eindelijk!!!!!

Om te besluiten, mijn vriend heeft besluit te stoppen met roken. Nou ja, ik ga geen weduwnaar worden! De datum zei hij niet , alleen maar dat het geheim is en mijn medewerking vroeg hij. Hij hoeft niks zeggen, hé? Als ex probeer van stoppen met roken, kan ik wel zeggen dat al steun nog te weinig is. Nou ja, nu dat het koud is, word het heerlijk te roken... Goed, ik ga vandoor, heb ik hoofdstukken van vertraagd Nederlands te leren en een huis te houden. Doei.

2005-07-31T11:49:00.001+02:00

De bedrijf waarin ik werk

2005-07-31T11:49:00.000+02:00

Ik, bij vrienden z'n tuin

2005-07-31T11:47:00.000+02:00

Peter, bij vrienden z'n tuin

2005-07-31T11:45:00.000+02:00

In Leiden

2005-07-23T09:56:00.000+02:00

foto met collega's bij werk

2005-07-23T09:54:00.000+02:00

Spike, Jenniffer d'r hondje

2005-07-23T09:53:00.000+02:00

gedeelte van de BBQ van zondag

2005-07-23T09:51:00.000+02:00

Loodrecht

2005-07-23T09:50:00.000+02:00

bloemen

2005-07-23T09:49:00.000+02:00

de eendjes

2005-07-23T09:48:00.000+02:00

Op de IJ-Meer aan het roeien

2005-07-11T11:18:00.000+02:00

na de schrik

2005-07-11T11:16:00.000+02:00

Robert, Erik en darling

2005-07-11T11:15:00.000+02:00

Hoofdtoren

em busca da carteira perdida

2005-07-11T11:03:00.000+02:00

em busca a carteira perdida

oi para todos. Depois da enxurrada de notícias sobre os atentados terroristas em Londres, a vida volta ao rumo normal. Segunda-feira e vamos ver o que nos aguarda. Tempo excelente por estes lados do planeta. Terminei á muito custo o livro de holandês e esta semana pretendo não estudar holandês, digamos que vou pegar uma semana se folga. Mas na quarta-feira é a famosa introductiebijeenkomst ( reunião de apresentação). Na verdade isso não tem nada a ver com curso de integração, mas uma espécie de boas-vindas aos novos membros desta gemeente; pra falar a verdade, estou morrendo de curiosidades para saber de que se trata, é a noite, começando as 20:30, Deus é quem sabe a que horas isso deve terminar.
sábado recebemos nosso amigos, Robert e Erik. Preparei a moqueca e as caipirinhas e eles ficaram encantados. Ainda não me acostumei a ouvir as pessoas dizendo que nunca ouviram falar em caipirinha ou cachaça. Todo mundo aprova a combinação dos ingredientes mas mesmo tendo viajado o mundo todo, muitos holandeses ainda não conhecem, incrível isso. Bem, isso só confirma para mim que a caipirinha é definitivamente brasileira. Eles queria andar um pouco em Hoorn, então fomos com eles até a Hoofdtoren Hoofdtoren, que depois da restauração, virou um aconchegante café e lá conversamos um pouco. Depois voltamos para casa porque a moqueca ainda precisava ir ao forno e nisso e meu celular toca. Alguém diz que encontrou minha carteira e que está no escritório da empresa. Como eu tenho experiência em perder coisas no Brasil e sei o Deus-nos-acuda que é tirar novos documentos, fiquei meio em choque, nossos amigos se foram e nós pedalamos até o escritório do café para resgatar a carteira. Tuso intacto lá dentro e ainda tiveram o trabalho de procurar um número de telefone para entrar em contato e devoverem a carteira. E o engraçado é que eu cheguei em casa e nem sabia que tinha perdido minha carteira, com todos os documentos dentro, inclusive verblijfsvergunning ( visto de permanência). E tudo é muito rápido, direto e frio: Está aqui sua carteira, tchau! Eu queria perguntar quem encontrou, queria poder agradecer, queria até abraçar a pessoa de gratidão...mas, aqui é Europa, fria e honesta. Pelo último adjetivo, sorte minha.
No mais, nossa viagem para Breda foi cancelada. Peter passou mal pela segunda noite consecutiva, tossindo a noite toda e sentindo falta de ar. Ele acha que é o cigarro, quer dar uma diminuida. Ir ao médico, nem pensar, né? É o tipo ca coisa: deixa eu morrer primeiro, depois vou ao médico. Lembro que minha mãe sofria de falta de ar também. No caso da minha mãe era sina mesma, ela nunca fumou na vida. Aí ela tinha de fazer inalação em última análise ou tomar um simples chazinho de mel e limão. foi este último que eu dei á Peter e ele dormiu bem o restante da noite. O cigarro está matando meu namorado e não consigo fazer nada, só olhar e esperar ou torcer que ele decida parar...Deus sabe o que faz.

findi

2005-07-11T11:01:00.000+02:00

em busca a carteira perdida

oi para todos. Depois da enxurrada de notícias sobre os atentados terroristas em Londres, a vida volta ao rumo normal. Segunda-feira e vamos ver o que nos aguarda. Tempo excelente por estes lados do planeta. Terminei á muito custo o livro de holandês e esta semana pretendo não estudar holandês, digamos que vou pegar uma semana se folga. Mas na quarta-feira é a famosa introductiebijeenkomst ( reunião de apresentação). Na verdade isso não tem nada a ver com curso de integração, mas uma espécie de boas-vindas aos novos membros desta gemeente; pra falar a verdade, estou morrendo de curiosidades para saber de que se trata, é a noite, começando as 20:30, Deus é quem sabe a que horas isso deve terminar.
sábado recebemos nosso amigos, Robert e Erik. Preparei a moqueca e as caipirinhas e eles ficaram encantados. Ainda não me acostumei a ouvir as pessoas dizendo que nunca ouviram falar em caipirinha ou cachaça. Todo mundo aprova a combinação dos ingredientes mas mesmo tendo viajado o mundo todo, muitos holandeses ainda não conhecem, incrível isso. Bem, isso só confirma para mim que a caipirinha é definitivamente brasileira. Eles queria andar um pouco em Hoorn, então fomos com eles até a Hoofdtoren, que depois da restauração, virou um aconchegante café e lá conversamos um pouco. Depois voltamos para casa porque a moqueca ainda precisava ir ao forno e nisso e meu celular toca. Alguém diz que encontrou minha carteira e que está no escritório da empresa. Como eu tenho experiência em perder coisas no Brasil e sei o Deus-nos-acuda que é tirar novos documentos, fiquei meio em choque, nossos amigos se foram e nós pedalamos até o escritório do café para resgatar a carteira. Tuso intacto lá dentro e ainda tiveram o trabalho de procurar um número de telefone para entrar em contato e devoverem a carteira. E o engraçado é que eu cheguei em casa e nem sabia que tinha perdido minha carteira, com todos os documentos dentro, inclusive verblijfsvergunning ( visto de permanência). E tudo é muito rápido, direto e frio: Está aqui sua carteira, tchau! Eu queria perguntar quem encontrou, queria poder agradecer, queria até abraçar a pessoa de gratidão...mas, aqui é Europa, fria e honesta. Pelo último adjetivo, sorte minha.
No mais, nossa viagem para Breda foi cancelada. Peter passou mal pela segunda noite consecutiva, tossindo a noite toda e sentindo falta de ar. Ele acha que é o cigarro, quer dar uma diminuida. Ir ao médico, nem pensar, né? É o tipo ca coisa: deixa eu morrer primeiro, depois vou ao médico. Lembro que minha mãe sofria de falta de ar também. No caso da minha mãe era sina mesma, ela nunca fumou na vida. Aí ela tinha de fazer inalação em última análise ou tomar um simples chazinho de mel e limão. foi este último que eu dei á Peter e ele dormiu bem o restante da noite. O cigarro está matando meu namorado e não consigo fazer nada, só olhar e esperar ou torcer que ele decida parar...Deus sabe o que faz.

2005-06-27T08:59:00.000+02:00

met Camille en Emille aan het vissen

2005-06-27T08:58:00.000+02:00

vaatwasser uiteindelijk- droge handen!!!

2005-06-27T08:57:00.001+02:00

tweede deel maar nog geen deuren

2005-06-27T08:57:00.000+02:00

eerste deel van de kast

2005-06-27T08:56:00.000+02:00

Peter z'n broer heeft een klussenbedrijf

2005-06-27T07:46:00.000+02:00

De raarste foto dat ik heb ooit gezien: met allemaal

2005-06-27T07:39:00.000+02:00

Door onze Braziliaanse vrienden voorgezien en door allemaal voorgezorgd gourmet

2005-06-27T07:33:00.000+02:00

Op de tuin

2005-06-20T08:08:00.000+02:00

aan het roken

2005-06-17T06:55:00.000+02:00

even lekker schieten

2005-06-17T06:54:00.000+02:00

op Old West

2005-06-17T06:53:00.000+02:00

de slot van tovenaar Merlin

2005-06-17T06:52:00.000+02:00

klaar voor een ander beurt ( ik niet)

2005-06-17T06:50:00.000+02:00

op het treintje ingestapt

2005-06-17T06:49:00.000+02:00

met de dieren aan het spelen

2005-06-17T06:47:00.000+02:00

Camille en Emille

2005-06-17T06:46:00.000+02:00

ï¿½ï¿½n van de veel achtbanen

2005-06-17T06:45:00.000+02:00

Camille en ik

2005-06-17T06:42:00.000+02:00

ingang

2005-06-10T10:20:00.000+02:00

Bij Camille genomen fototje

2005-06-10T10:10:00.000+02:00

Bij mij genomen fototje

2005-06-06T09:26:00.001+02:00

planten

2005-06-06T09:26:00.000+02:00

lavande

2005-06-06T09:25:00.000+02:00

planten

2005-06-06T09:24:00.000+02:00

planten

2005-06-06T09:23:00.000+02:00

planten

2005-06-06T09:22:00.000+02:00

klimplanten

2005-06-06T09:21:00.000+02:00

plantas

2005-06-06T09:20:00.000+02:00

planten

2005-06-06T09:19:00.001+02:00

varen

2005-06-06T09:19:00.000+02:00

poenrozen

2005-06-06T09:17:00.000+02:00

flores

2005-06-06T09:16:00.000+02:00

bloemen

2005-06-06T09:15:00.000+02:00

mijn kruidentuintje vandaag

2005-06-06T09:14:00.000+02:00

bloemen

2005-06-06T08:13:00.000+02:00

bloemen

2005-06-06T08:12:00.000+02:00

bloemen

2005-06-06T08:07:00.000+02:00

Anna

2005-05-27T08:55:00.001+02:00

Met Adriano

2005-05-27T08:55:00.000+02:00

In Amsterdam bij Adriano thuis

2005-05-27T08:54:00.000+02:00

In Amsterdam bij Adriano thuis

we zijn er weer...

2005-05-23T07:12:00.000+02:00

Heeeeeeeeeee jongens.

We zijn terug en hartstikke zwart zoals Piet Zwart. We hebben 11 dagen onbereikbaar geweest. Nou, dat hoefte wel . Het is helemaal anders na vakanties, de routine even breken, dat lijkt dat men opnieuw geboren is. Ja, ik heb zo veel te vertellen maar aldus uit mijn hoofd kan ik niet herinneren, dan heb ik wat aantekeningen op mijn agenda gemaakt opdat ik kan effen gaan uitgeven volgens sommige uitgezochte foto ' s. Voor alles wil ik dank zeggen voor de affectie van duizend berichten die ik ondertussen ontving. Heel leuk. Maar ja, duidelijk dat de "lage details" dan tel ik niet. Maar goed, Portugal is spannend. Hoewel zegt men dat hij wellicht een van de armste landen van Europa is, zag ik daar geen armoede. Geen een als ik gewoon kende in Brazilie. De snelwegen zijn perfect, de auto ' s altijd doen de snelheid afnemen telkens zij een schaduw zien, er is geen gevaar, fantastisch! Volgens mij moet alleen maar Portugal zijn cultuur laten zien. De muziek is altijd braziliaans en elke keer u de televisie wilt aanzetten alles gaat Brazilie aan. Geloof me dat ik was toch al weer aan brazilaanse programmas hahaha. Kijk, in het midden van de zondag, luisterde ik Ivete Sangalo achtergrond, ongelogelijk. Ik weet nog niet wat Fado betreft. Het zuiden van Portugal behoort aan de engelsen en nederlanders. Ik heb bijna zelfs geen portugees. Alles in het engels gesproken en vaak in het nederlands. Ja, intelligente portugezen. Niet altijd zo. Ik vroeg om informatie over geldautomaat en zij begrepen me niks helemaal. De portugezen zijn verstrooid uit geaardheid. Nu ik weet wel de reden omdat Brazilie ziet dus gewoon uit. Goed, genoeg bla-bla-bla, ik ga even sommige foto ' s publiceren en de aantekeningen hierop schrijven die darling en ik hebben dag voor dag gemaakt.

Maandag, 9. mei

2005-05-23T07:11:00.000+02:00

Maandag, 9. mei

Jezus, we hebben om 3:00 gewekt om het trein om 5:00 te nemen. Bloedkoud. we hebben op Schiphol om 6:00 aangekomen voor check-in. De rij was buiten oogbereik (Schiphol is eens de beste luchthaven van Europa geweest). Tijdens de vlucht huilende kinderen, oudertjes in de war. TweÃ«enhalve uren van kwelling. Uiteindelijk een sigaret in Portugal. We kregen geen "welkom in Portugal, eikels" van de nederlandse gids. Maar allemaal was heel snel. Onderweg naar Albufeira, 35 graden, het landschap was droge vegetatie en dat herinnerde me het binnenland van Sergipe, in Brazilie. Bij het logement moesten we op halfuur wachten om de flat te binnenkomen. Maar dat was de moeite waard. De flat was ontzettend enorm. We gingen aan de strand in de buurt, Strand van Oura. Jezus, topless vrowtjes. Maar in het logement, een fantastisch zwembad. Wat lawaaierige kinderen. 'S nachts hebben we gegeten in een restaurant onder de klank van het accordeon. Er zijn nederlanders en engelsen overal.

2005-05-23T07:10:00.000+02:00

Het uitzicht van ons balkon. Alle huizen zijn wit en hebben deze schoorstenen, die terug aan de tijden van moren gaat na de verplicht omzetting aan christendom. De schoorstenen waren een code tussen de moren om zich te identificeren.

Dinsdag, 10.mei

2005-05-23T07:09:00.000+02:00

Dinsdag, 10.mei

"wij wakken om 8:30 en direct naar het balkon om de ochtendszon even genieten. Bleekschijters waren hiernaast in hun balkons. Het weer is mooi, hoewel het weersvoorspelling had regenachtige weer voorspeld. Dus we gingen de hele ochtend bij het zwembad besteden. In ons tweÃ«en pas. Om 14:00 hadden we een afspraak met de nederlandse gids. We reserveerden onze excursie naar Sevilla en Gibraltar voor overmorgen en ook daar sloten we een huurauto om de omgeving te doorzoeken. Dat duurde ongeveer 2 uren. Daarna gingen we naar strand van Oura waarop hadden we iets lichts gegeten en kwamen we terug naar het zwembad. Om 19:30 hadden we avondmaal in een uitstekende restaurant dat boven een nightclub zit, Wild & Co genoemd. Ik wens Portugal geluk voor zijn infrastructuur. De last is pas zo veel lawaaierige kinderen in het logement waarin we zitten te blijven. Overigens mooi weer en 's nachts was echt niet zo koud als gisteren."